معرفی:

مسئولیت اجتماعی، از مهم‌ترین سازوکارهای تحقق توسعه متوازن، ارتقای عدالت اجتماعی و هم‌افزایی ظرفیت‌های عمومی و خصوصی در مسیر رفع محرومیت است. در این رویکرد، دستگاه‌های اجرایی، بنگاه‌های اقتصادی، نهادهای عمومی و سایر کنشگران اجتماعی می‌توانند با مشارکت هدفمند، در بهبود کیفیت زندگی، تقویت زیرساخت‌ها و توانمندسازی جوامع محلی نقش‌آفرینی کنند.معاونت توسعه روستایی و مناطق محروم ریاست جمهوری، با اتکا به مأموریت حاکمیتی خود، مسئولیت اجتماعی را به‌عنوان ابزاری برای هدایت منابع و ظرفیت‌ها به سوی اولویت‌های واقعی مناطق روستایی، عشایری و کم‌برخوردار کشور دنبال می‌کند؛ به‌گونه‌ای که این مشارکت‌ها به جای اقدامات مقطعی و پراکنده، به طرح‌هایی اثربخش، پایدار و قابل سنجش منتهی شود.

تاریخچه مسئولیت اجتماعی:

اندیشه مسئولیت اجتماعی در آغاز، بیشتر با اقدامات خیریه‌ای و کمک‌های محدود و موردی شناخته می‌شد. با گذر زمان و با شکل‌گیری مفهوم توسعه پایدار، این نگاه دگرگون شد و مسئولیت اجتماعی به‌عنوان رویکردی نظام‌مند برای پاسخ‌گویی اجتماعی، مشارکت در حل مسائل عمومی و سرمایه‌گذاری در منافع بلندمدت جامعه مورد توجه قرار گرفت.در این تحول، مسئولیت اجتماعی از یک رفتار داوطلبانه و پراکنده، به یک رویکرد مدیریتی و توسعه‌محور تبدیل شد؛ رویکردی که در آن، توان و ظرفیت بنگاه‌ها و نهادها در خدمت ارتقای رفاه عمومی، کاهش نابرابری و تقویت عدالت سرزمینی قرار می‌گیرد. در مناطق روستایی و کم‌برخوردار، این رویکرد می‌تواند نقشی تعیین‌کننده در تأمین خدمات پایه، ایجاد فرصت‌های شغلی، ارتقای زیست‌پذیری و پایداری معیشت داشته باشد.

مأموریت حوزه مسئولیت اجتماعی:

مأموریت حوزه مسئولیت اجتماعی در معاونت توسعه روستایی و مناطق محروم ریاست جمهوری عبارت است از:

سامان‌دهی، تسهیل و جهت‌دهی به مشارکت نهادها، بنگاه‌ها و خیرین در اجرای طرح‌های اولویت‌دار، اثربخش و پایدار برای توسعه روستایی، رفع محرومیت و ارتقای کیفیت زندگی در مناطق کمتر برخوردار کشور.

در این چارچوب، معاونت ضمن شناسایی نیازهای اولویت‌دار مناطق، زمینه هم‌راستاسازی ظرفیت‌های مشارکت‌کنندگان را فراهم می‌سازد و با پرهیز از موازی‌کاری و پراکندگی منابع، اجرای طرح‌ها را به سوی شفافیت، پایداری و اثرگذاری اجتماعی هدایت می‌کند.

اهداف:

اهداف حوزه مسئولیت اجتماعی در این معاونت عبارت‌اند از:

• کاهش شکاف توسعه‌ای میان مناطق برخوردار و کم‌برخوردار؛
• تقویت عدالت سرزمینی در دسترسی به خدمات و زیرساخت‌ها؛
• توانمندسازی جوامع محلی و افزایش تاب‌آوری اجتماعی و اقتصادی؛
• هدایت مشارکت‌ها به سوی اولویت‌های واقعی، احصاشده و قابل سنجش؛
• ایجاد هم‌افزایی میان دولت، بخش خصوصی، نهادهای عمومی و مردم؛
• ارتقای کیفیت زندگی و ماندگاری جمعیت در مناطق روستایی و عشایری.

برای مشاهدهٔ جزئیات بیشتر و مطالعهٔ نسخهٔ کامل سند، فایل پیوست را دریافت نمایید.